Miesiące, mija właśnie sobie taki jeden, miesiąc od kiedy postawiłam stopę tutaj. Owszem, ciągle jestem stopą i oczekuję na inne stopy, które przybyć mają za 18 dni do Austry. W oczekiwaniach szukamy z Mają intensywnie sznycla, wiedeńskiego kawałka mięsa otoczonego najprawdziwszą panierą, kawałka który nurzał się całym swym kawalstwem w tłuszczyku patelni. Chcemy po zjedzeniu wytrzeć serwetą tłuste kąciki warg i zamruczeć z tłuścianej rozkoszy, a tak doprawdy to po prostu chcemy spróbować sznycla. Bez wybuchowych oczekiwań, przygotowane na nowe doświadczenia, w zasadzie nie powiem kto czeka bardziej i jej wewnętrzny grubas śni o parce w sile wieku zjadającej ciastko z kremem. Podpowiedzią też nie będzie to, że za każdym razem kiedy wjeżdżamy na siódme piętro do uczelnianej stołówki-nie-stołówki Maja pyta o sznycla, a Pani opowiada, że Sznycla już niestety brak.
Odnalezione zostały najlepsze i najgorsze miejsca na kawy, żeby potem marzyć na porannym wykładzie, w dzień kiedy jeszcze nie miałaś kontaktu z kofeiną, o chropowatym kubku z kampusu. Zanurzasz się wtedy głębiej w zakamarki uni haupt i poszukujesz miejsca gdzie Cię nią poczęstują ( nie za uśmiech oczywiście), ale nic nie równa się Kawowemu Panu czy Piratom Kawowym albo innych, tych przy piwnych ulicach. Jest, najtańsza i nie wiem na ile to szczęście, a na ile nieszczęście nienajgorsza w Twoim austro-życiu.
W austro-życiu byłam też raz na Wielkim Wydarzeniu w Wielkim Muzeum, było przemagicznie, przepięknie, przednio, przewiedeńsko, przechealsy, przeanalitycznie. Przeważnie jest dobrze, czasem jest wspaniale, tak że idziesz ulicą i uśmiechasz się do człowieka, jednego, drugiego, trzeciego, piętnastego, że nawet droga z metra nie jest taka długa, że zatrzymujesz się i uśmiechasz, do siebie. Czasem czasem tylko człowiek owładnięty nieznośnością dla otoczenia, taką wielką jak Anka i najchętniej wrzuciłby parę najpotrzebniejszych rzeczy i ruszył z tobołkiem na lotnisko i kupił bilet w jedną stronę do Australii.
I tak kiedy nie zajmuje głowy uczelnie, głowa ( wraz z ciałem) przechadza się i kolekcjonuje wrażenia, uroczystych uliczek, trzy stołowych cukierniczek, norweskich pieśniarek, kripowatych współtowarzyszy tramwajowych wojaży, braków w tutejszych podstawowych towarach, wbijania sobie do głowy zakupy w absolutnie najzwyklejsze dni i przewidywanie zachcianek, co wcale nie takie proste,a nawet absolutnie nie dobre. Wycieczki do Zoo i wejścia od absolutnie nieciekawych stron, kluczowa obsesja nerwicowa i wszystko wszystko. Jest miło.
Nie było mnie tu najdłużej, najdłużej jak tylko można sobie wyobrazić. Maria w tym czasie zdążyła natworzyć tysiące słów wyśmienitych, a my poczytywaliśmy i poachiwaliśmy z zachwytów. W czasie zdążyłyśmy przewinąć się przez trzy mieszkania ( i kolejnego w mym wypadku poszukiwania), dwie sesje, ogromne ilości europejskich kilometrów do bardziej i mniej odległych zakątków, wypowiedzieć miliardy słów lepszych i gorszych.
Jednak póki co moja głowa i myśl wszelka skierowana jest tylko na życie nie tak odległe w austriackich krainach, w nie do zamieszkania krainach pełnych mieszkaniowych zamieszań. W pięknych miejscach, idealnych do zachwytów i uchwytów dla tych, którym od uroków zakręciło się nieco w głowie. Dla wszystkiego, dla życia tych którzy w przypływie swojej odwagi postanowili spędzić tam życia swojego skrawek.
Dzień dobry wiedeńskie życie, niezbyt miło się z nim witało o 3 nad ranem, ale później. Później wizyta w mieszkaniu, w którym spędziłaś swe pierwsze wiedeńskie chwile i śniadania. Potem chwila w uczelnianych dziedzińcowych otoczkach i powroty, i dachowe wieczory, tajniackie muzea, panowie z zawiniętym wąsem, panie bez wąsów. Kolejki, koleinki, kanapki, materace, balkony, szwędactwo. Wszystko. Proste, nieproste. Nie wiem czy wiecie ale w mieście życia aktualnego też jest komunikacja miejska, która wszędzie rządzi się tymi samymi prawami. WSZYSTYKIMI. Jeżeli siedzisz sobie spokojnie i obserwujesz trasę autobusu, który kojarzysz tylko z numeru i wiesz, że jedzie w Twoją stronę to tuż po chwili siada na przeciwko Ciebie Pan wydający z siebie alkoholowy odór na sto tysięcy autobusowych centymetrów, ale ale, żeby nie było zbyt różowo. Pani, która posiada największą ilość toreb też zmierza właśnie w Twoim kierunku. Bardzo chcesz myśleć 'ulala, przecież pięknie tu i wspaniale' to ten niezbyt przyjazny odór nie pozwala. Wracasz do domów i zjadasz, wychodzisz i zapominasz, wracasz i jest. Odnajdujesz przejścia i wyjścia. Masz kluczowe obsesje.
I had a dream. Quite a
long dream. It took me a month to wake up. Sometimes I have an impression that
dreaming never actually ended up. I can only hear this amazing swedish girl streaming
from the speakers. The feeling of being surrounded with the soft and at the
same time disturbing voice calms me down. I’m reading the recipe for the tenth
time. Just to make sure, you know. I can’t spoil it. I’m a perfectionist, I may
exaggerate. It is a big word. Too big. Huge. But I’d like a cake to grow and
grow. I can already smell yeast and this very buttery dough /The texture of
yeast. You press a little bit – it crumbles immediately/ I can only remind
myself of my person saying that none’s
going to drop by, so we have to eat the whole cake ourselves. And we’ll become
fatty girls with enormous asses. Yes.
A small shop in my neighbourhood. This lady has been working there since I can
remember. She’s got the same name as I do. I enjoy these small-talks. Hi, Marysia.
How are the things going? Still studying? – Yes, yes, everything’s fine. Oh, where
do you take these sweet plums from? I can’t resist. And she’s smiling, advising
me and always replying “See you”. And then we see each again and again.
Going back to dreaming.
Dreams are good. Dreams are best. Even if they’re frightening you. There’s
always some truth in them. It’s a part of you, so you can’t deny them. Mine was
lovely and colorful. There were so many people. I can remember all the faces
and almost all the names. We had difficulties understanding what we were being
told in norwegian. The only reaction was looking at each other, laughing and converting to
English. You’re not fully yourself when you’re speaking in a foreign language.
You’re not that funny and spontaneous. Some things are simply not to be
translated.
A long corridor and a set of doors. All look alike. One of them open, I can see
a familiar face. We smile at each other, we set up a meeting for the evening.
Are we going out again? Yes, the two of us. Me and Eva – we were the toughest
players! But also My Smoking Lady, the only badass companion of a cigarette.
And there was rain, and there was sun. This hipsta, cosy café and their strong,
black coffee (I think I was out of order that day). Talking and laughing about
everything and nothing. Locals are a specific sort of people. Have you ever
wondered why they are so cool? Me neither. But they are. The balcony-meetings
are not to be forgotten. All the food that was way too expensive, but we were
buying it anyway.
The very last evenings are never ordinary ones. Sadness, a thought of losing
someone/something and not being able to catch them in the nearest future. But
they’ve got the sea. They’ve got a lot of water. Just sit by the sea, listen to
the person talking about music, its power. See how this person is committed to
the subject. Hug. Your shoulders. See the darkness on the horizon. It’s getting
cold.
An artist. This is
someone. How it is to be an artist? I’m not one. I’m only good at moving my
ears, creating new words, mixing ingredients and doing
funny/scary/not-to-be-controlled face expressions. I’ve heard from my friends
that they were terrified when they first saw me. My face was like I don’t give a fuck about you all. But
they changed their minds, I’m not that bitchy bitch, I am to be liked. I hope.
Anyway – artists. Me and Ana met ones there
abroad. This abstract drawing on the wall is still in front of my eyes. A
rainbow tree, in my opinion. An ice cream-like-tree, in his. Three cigarettes
smoked one after another, my throat is in pain. I’m losing my voice; I can
hardly hear. What do you want to dream
about tonight? – To become healthy tomorrow. Yes, a power of words. And a
power of hot cocoa that I missed while walking for 2 hours along
almost-the-highway with my dearest Ana. This rainy country and our bad luck
when it comes to the night buses. And then naked asses back home.
Ana and me. We like to
cooperate. And we’re really good at it /We wrote a relation from Øyafestival.
We’ve been working across the sea/ But we need a map. And one of us knows the
way to Radarveien. It’s 6am when we’re reaching our destination. I’m proud of
her. She’s now out there picking
blueberries and baking muffins (with Ølgøl), she misses a glass of hot milk
being drank every evening. We miss talking to each other, wondering how
beautiful and cruel life can be. We actually don’t even need to talk to know.
We eat beereals for breakfast every day.
There’s Olga on the phone. Her voice reminds me of the other night and morning
in june spent in the park in front of the Opera. I’m laughing. It’s really nice
to realize that your friends remember about you even when they’re far from
home.
Me and Majkel, we’ve got a plan. An amazing one. We’re laughing. There are
gonna be Okti and her satelites on the first page.
The cake smells. And
tastes. I can comfort myself with a cup of tea and a piece of yummy stuff and things. When I meet my person in two weeks, I hope she won’t
tell me that my ass is as wide as the wardrobe in my room. But some guy asked
me lately if I’m not working in the mode-business. Let’s eat even more cakes
and pies then!
I hope a spider will not bite me in the leg, I hope it’s gonna be fine.
Night is magical. I’m not lucky. I managed to notice a shooting
star only once.
